Strona poświęcona Ziemi Łukowskiej

Hempel

Joachim Roch Hempel – architekt, budowniczy i protoplasta rodu.

Tu spoczywającemu

do zmartwychpowstania na Sąd Boży

JOACHIMOWI HEMPLOWI

zmarłemu 23 lutego 1809 roku.

Szanownemu Mężowi zasmucona żona

a Karola, Jana, Zofii i Teofili Matka

czułą pamiątkę zostawia.

Ten trudno czytelny napis zdobi jedną z kilkunastu płyt nagrobnych umieszczonych w murze okalającym kościół św. Józefa w Puławach-Włostowicach.  Strona internetowa parafii włostowickiej  podaje, że płyty te są pozostałością po przykościelnym cmentarzu, jednak ich forma i wygląd sugerują, że były to płyty wmurowane w ściany kościoła, a pochówki mogły odbywać się pod posadzką świątyni. W ten sposób chowano osoby zacne, o wysokim statusie społecznym, pełniące w społeczeństwie wysokie stanowiska i funkcje…

Kim więc był Joachim Roch Hempel, po którym pozostała ponad 200 letnia pamiątka ?

Continue reading

Markowscy – dziedzice Tuchowicza

Powszechnie wiadomo że Tuchowicz od lat 20tych XIX wieku należał do rodziny Hempel. Nieprawdziwe są jednak informacje podawane w niektórych źródłach (m.in w książce „Dzieje rodziny Hemplów” Zdzisława Janoty Bzowskiego), że miasteczko to było posagowym majątkiem żony Joachima Hempla – Rozalii Dmochowskiej.

Joachim Hempel kupił Tuchowicz wraz z przyległościami i przynależnościami od Walentego

Markowskiego w 1827 roku.

Fragment księgi hipotecznej Dóbr Tuchowicz

Fragment księgi hipotecznej Dóbr Tuchowicz

Continue reading

Tajemnice cmentarzy – Tuchowicz – cz I

W XIX wieku rozpoczęto pochówki na cmentarzu położonym przy polnej drodze na Próchnicę.
Patrząc na mapę satelitarną widać, że ogrodzony cmentarz
(I) ma kształt zbliżony do kwadratu i przylega do niego kwadrat zarośli i pola o podobnym obszarze. (II)
Główna część cmentarza podzielona jest dwiema alejkami na cztery, mniej więcej równe sektory.

tuchowiczmapa2

Continue reading

Tajemnice cmentarzy – Tuchowicz – cmentarz przykościelny

Cmentarz w Tuchowiczu położony około 500 metrów od kościoła w bocznej dróżce odchodzącej od drogi na Jeleniec.
Od początku istnienia parafii do przełomu XVIII i XIX wieku zmarłych grzebano na cmentarzu przypościelnym. Do dziś zachowały się tam dwa nagrobki – Joachima Hempla i jego żony Rozalii z Dmochowskich. Przy wejściu do kościoła znajduje się piękny nagrobek dłuta Pawła Malińskiego przedstawiający stroskaną kobietę wsparną na urnie. Niestety nie zachowała się tablica informująca czyj grób zdobiła rzeźba.

Podczas różnego rodzaju robót ziemnych wykonywanych w najbliższej okolicy kościoła natrafiano na ludzkie kości, będące pozostałością po tym dawnym miejscu pochówków.

Rody ziemi łukowskiej – Hemplowie – cz VII

kazimierzKAZIMIERZ HEMPEL
(1913-1944)

Drugi syn Aleksego i Jadwigi z Rzeczyckich urodził się w Tuchowiczu w 1913 roku. Podobnie jak brat nauki pobierał w Łukowie i na Bielanach u marianów. W 1926 wstąpił do Szkoły Kadetów we Lwowie. Był prymusem, ale z powodu konfliktu z przełożonym opuścił szkołę i maturę zdawał z Siedlcach.
W latach 1937-38 służył w Szkole Podchorązych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie doskonale radził sobie w szkoleniach bojowych.
Wojna zastała go w Wyższej Szkole Nauk Politycznych. Kampanię wojenną odbył w 26. pułku ułanów w Baranowiczach.
Podczas okupacji w Warszawie dostał się do łapanki, wyskoczył z wiozącej go budy i zbiegł. Zginął ścięty serią karabinu maszynowego w trakcie akcji na Woli podczas Powstania Warszawskiego. Jego prochy spoczywają w mogile powstańczej na Powązkach.

Według biogramów powstańczych Muzuem Historii Powstania Warszawskiego nosił pseudonim Cambell. Był dowódcą 1912 plutonu 2 kompanii „Czesław” ( w stopniu podporucznika) batalionu „Wigry”.

Rody ziemi łukowskiej – Hemplowie – cz VI

ANTONI HEMPEL
(1921-2001)

Najmłodszy syn Aleksego i Jadwigi z Rzeczyckich urodzony w 1921 w Tuchowiczu. W 1939 próbował wraz z kuzynem Stanisławem dostać się do wojska, ale ponieważ było ono w rozsypce powrócił do Tuchowicza. W 1943 ukończył liceum rolnicze w Czernichowie, po czym objął funkcję praktykanta w Mysłowie, koło Żelechowa – kilkanaście kilometrów od rodzinnego majątku. W latach 1943-44 był członkiem AK, a później Kierownictwa Dywersji AK (Kedyw) dowodzonego przez „Ostoję”. Oddział stacjonował w Jacie. Antoni, ps. „Rączy”, pełnił funkcję zwiadowcy plutonu konnego w stopniu ułana. Od właściciela Mysłowa – Chwaliboga otrzymał konia należącego wcześniej do gen. Jarnuszkiewicza.
Hempel brał udział w wielu akcjach dywersyjnych, m.in. w likwidacji pociągu w Sarnowie czy w ataku na pobliski majatek Kujawy.
W sierpniu 1944 został zatrzymany przez władzę radziecką i wcielony do Ludowego Wojska Polskiego.
Po ukończeniu szkoły podoficerskiej 4. Dywizji Piechoty im. J. Kilińskiego brał udział w ofensywie w 1945 wyzwalającej Warszawę. Przeszedł szlak bojowy przez Wał Pomorski do Berlina, brał udział w cieżkich walkach o Kołobrzeg.
Po wojnie ukończył, ze stopniem podporucznika, szkołę oficerską.
W 1946 walczył z bandami UPA.
Później kontynuował karierę wojskową będąc dowódcą szkoły podoficerskiej, wykładowcą w szkole oficerskiej i zdobywając w 1959 roku stopień majora.
Pracował społecznie w dziedzinie sportu, był prezesem kilku klubów sportowych. W 1972 roku z jego inicjatywy powstał pierwszy w Polsce ośrodek badawczy budowy i pielęgnacji trawników sportowych. Jego osiągnięcia cieszyły się zainteresowaniem zagranicą.
Został odznaczony Krzyzem Kawalerskim Polonia Restituta, Krzyżem Partyzanckim i innymi odznaczeniami i wyróżnieniami.
Zmarł w 2001 roku i jest pochowany w Tuchowiczu.