Strona poświęcona Ziemi Łukowskiej

admin

Sarnów dwór

2013

 Dwór w Sarnowie i dobra sarnowskie położone między rzekami Bystrzycą Dużą i Małą, zwana Białowodą, otoczony pięknie położonym stawem, parkiem dworskim i pobliskim sosnowym lasem.
Właścicielem, m. in. Sarnowa w XVI w. Był Wojciech Goiski, który swój majątek wydzierżawił Mikołajowi Bilewiczowi. Pod koniec XVIII w. dobra Sarnów należały do Jana Frankowskiego. W 1818 r. na publicznej licytacji kupił je Leonard Targoński. Po śmierci Leonarda Targońskiego w dniu 15 lipca 1823 r. część jego dóbr, m.in. Sarnów przeszedł na córkę Apolonię z Targońskich Buchowiecką, małżonkę Ignacego Buchowieckiego, gospodarującego na niewielkim majątku w Gąsce, gdzie mieli dwór drewniany. Ignacy Buchowiecki wybudował ok. 1825 r. istniejący do dnia dzisiejszego dwór w Sarnowie na wzór budynku dworskiego w Gąsce. Continue reading

Dwór – Wesołówka

 

_mini-P1330600HISTORIA MAJĄTKU

W drugiej połowie XVII wieku majątek był w posiadaniu Wilczewskich, którzy odbudowali dwór w latach 1665-73. Budynek uzyskał solidną podwalinę i odnowioną fosę, co miało związek z niedawnymi wojnami. Zachowane do dziś solidne piwnice pochodząprawdopodobnie ztego okresu. Dwór był prawdopodobnie drewniany jednak na solidnych podwalinach. Continue reading

Tuchowicz – dwór

p114_0_6

Zaniedbany dworek stoi na skraju parku. Jego najstarsza część pochodzi z I połowy XIX wieku, a nowe fragmenty dobudowano w początkach XX w. W parku rosną drzewa liczące około 200 lat: topole, lipy, świerki, modrzewie, wiązy, jesiony oraz limby o średnicy ok. 80 cm.
Dworek i park należały do rodziny Hempli. Continue reading

Jagodne

Wieś królewska Jagodne w puszczy łukowskiej notowana była od 1580 roku łącznie z zaginioną wsią Ługowa Wola. Miały wówczas razem 4 łany ziemi uprawianej przez kmieci ( podobnie było w 1589). Samo Jagodne w 1620 roku miało 4 łany. W 1661 wieś zostala zapisana jako Jagodno, w 1673 ponownie Jagodne. W 1827 zapisano wieś jako Jagodne dąbskie, później ( 1921) ponownie tylko Jagodne. Continue reading

Radoryż Kościelny – parafia

 Parafia w Radoryżu Kościelnym wyłoniła się z parafii Tuchowicz pod koniec XVI wieku.  Dokument erekcyjny pochodzi z 30 sierpnia 1588. Pierwsza kaplica fundacji Jana Czyszkowskiego , zależna jeszcze od kościoła tuchowickiego powstała tu przed 1595. Samodzielność uzyskała pomiędzy 1595 a lutym 1603 roku.  Jej miejsce zajęła wybudowana w 1735 świątynia ufundowana przez starostę Grodzieckiego Krzysztofa Jezierskiego. Była to świątynia z drewna sosnowego, ze ścianami bielonymi wapnem, a później farbą olejną. Pierwszy poważny remont przeszła w 1878 roku. Kościół miał trzy ołtarze. Został poważnie uszkodzony w wyniku wichury na początku XX wieku. Z powodu zniszczeń ówczesny proboszcz rozpoczął starania o budowę nowej świątyni. Po rozbiórce, z pozostałych elementów drewnianych wybudowano organistówkę, a część przedmiotów sprzedano do parafii Wandów (w tym ołtarz główny i komodę), a resztę przeniesiono do nowego kościoła.

Nowa świątynia powstała  z cegieł wypalanych w majątku.  25 lipca 1908 miała w Radoryżu miejsce podniosła uroczystość – wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę nowej świątyni.

Poświęcenie kamienia węgielnego w Radoryżu Świat. Pismo tygodniowe ilustowane. Nr 34/1908

Poświęcenie kamienia węgielnego w Radoryżu
Świat. Pismo tygodniowe ilustowane. Nr 34/1908

Continue reading