Strona poświęcona Ziemi Łukowskiej

Sarnów

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy – cz III

 antoni Antoni Dmochowski – syn Jana i Jadwigi z Rakowieckich Dmochowskich urodził się w Sarnowie.
Studiował na Wydziale Filozoficznym UW w zakresie chemii. Brał udział w I wojnie światowej, z której wrócił jako inwalida wojenny.
Uzyskał doktorat z chemii i fizjlogii zwierząt i habilitację z chemii fizjlogicznej na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył studia uzupełniające w Austrii, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych.
Jego badania w Instytucie Reckefellera w Nowym Jorku, przyczyniły się do odkrycia budowy nukleotydów i kwasu DNA.
Od 1934 kierował Zakładem Cehmii Fizjologicznej w Łodzi.
W 1937 roku otrzymał tytuł profesowa nadzwyczajnego z chemii fizjologicznej, a tytuł profesora zwyczajnego biochemii w 1957 roku.
W czasie okupacji był wykładowcą na tajnych kompletach ucząc chemii fizjologicznej na Wydziale Lekarskim UW i Uniwersytetu Poznańskiego.
Od 1945 stał się współtwórcą Uniwersytety Łódzkiego oraz twórcą pierwszej uniwersyteckiej Katedry Biochemii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UŁ, którą kierował przez 22 lata.
W trakcie swojej długiej kariery naukowej wykształcił 200 magistrów oraz wielu doktorów i docentów, z których wielu uzyskało tytuły profesorskie.
Antoni Dmochowski był członkiem Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego i członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, które w uznaniu jego zasług nadało mu godność Członka Honorowego. W 1995 uchwalono nagrodę im. Profesora Antoniego DMochowskiego za osiągnięcia dydaktyczne.
W 1970 otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa w zakresie nauk przyrodniczych.

Antoni Dmochowski zmarł 23 grudnia 1983 w Łodzi – jest pochowany na cmentarzu w Laskach.

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy cz II

Roman Dmochowski urodził się 10 grudnia 1884 roku w Sarnowie – majątku matki.
Był synem Jana Dmochowskiego i Wandy z Ponikwickich primo voto Tukałło.
W dzieciństwie chorował na ospę, która oszpeciła go na całe życie.
Uczył się i studiował w Warszawie, Lipsku, Berlinie i Getyndze. W 1909 roku uzyskał doktorat z chemii rolniczej.
Osiadł w Sarnowie – największym majątku w powiecie. Jego ojciec wraz z drugą żoną i dziećmi przeniósł się do Jeleńca.
W Sarnowie napisał „Podręcznik nauki o nawożeniu”. Był prezesem Związku Ziemian powiatu łukowskiego.
Ożenił się w 1925 z Marią Potworowską – siostrą Teresy- żony Władysława Tatarkiewicza.
Reforma rolna pozbawiła Dmochowskich Sarnowa. Osiedli oni w Bydgoszczy, gdzie Roman pracował naukowo w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego. Wydał swoją drugą ksiązkę „Uprawa i zagospodarowanie lekkich gleb w Polsce”.
Po przejściu na emeryturę pozostali w Bydgoszczy, gdzie mieszkali w fińskim domku zwanym „Sarnówkiem”.
Zmarli bezpotomnie i są pochowani na miejscowym cmentarzu.

Rody ziemi łukowskiej – Gojscy

200px-POL_COA_Doliwa_svg Gojscy lub Gozdcy pisali się „z Gózdu” (stąd nazwisko) i używali herbu Doliwa. Do Ziemi Łukowskiej przybyli prawdopodobnie z Gózdu w ziemi radomskiej gdzie znajdowało się ich gniazdo rodowe. Dobra ich rozciągały się na południe i południowy wschód od Tuchowicza

W XVI wieku posiadali 13 miejscowości (Bystrzyca. Bystrzycka Wola, Cielemęc, Gasiecza Wola (dziś Gąska), Jeleniec, Kierzków, Wólka Kormanowa, Kożuchówka, Radoryż, Wola Radoryska, Samów, Wola Sarnowska i Siedliska). Najstarsze są tu Bystrzyca Wola Bystrzycka Jeleniec, Samów i Wola Sarnowska które ok. 1470-80 roku wymienia Długosz Siedliska występują po raz pierwszy w dokumencie z 1505 roku, a następnie w latach 1507-1508 jako własność Janusza Gojskiegom. ”

Continue reading

Sarnów dwór

2013

 Dwór w Sarnowie i dobra sarnowskie położone między rzekami Bystrzycą Dużą i Małą, zwana Białowodą, otoczony pięknie położonym stawem, parkiem dworskim i pobliskim sosnowym lasem.
Właścicielem, m. in. Sarnowa w XVI w. Był Wojciech Goiski, który swój majątek wydzierżawił Mikołajowi Bilewiczowi. Pod koniec XVIII w. dobra Sarnów należały do Jana Frankowskiego. W 1818 r. na publicznej licytacji kupił je Leonard Targoński. Po śmierci Leonarda Targońskiego w dniu 15 lipca 1823 r. część jego dóbr, m.in. Sarnów przeszedł na córkę Apolonię z Targońskich Buchowiecką, małżonkę Ignacego Buchowieckiego, gospodarującego na niewielkim majątku w Gąsce, gdzie mieli dwór drewniany. Ignacy Buchowiecki wybudował ok. 1825 r. istniejący do dnia dzisiejszego dwór w Sarnowie na wzór budynku dworskiego w Gąsce. Continue reading