Strona poświęcona Ziemi Łukowskiej

Sarnów

Tajemnice cmentarzy – Tuchowicz – cz I

W XIX wieku rozpoczęto pochówki na cmentarzu położonym przy polnej drodze na Próchnicę.
Patrząc na mapę satelitarną widać, że ogrodzony cmentarz
(I) ma kształt zbliżony do kwadratu i przylega do niego kwadrat zarośli i pola o podobnym obszarze. (II)
Główna część cmentarza podzielona jest dwiema alejkami na cztery, mniej więcej równe sektory.

tuchowiczmapa2

Continue reading

Strój łukowski – tkaniny

feliksin Umiejętność wykonywania tkanin, samowystarczalność w obrębie własnego gospodarstwa, skłoniła kobiety do wyrobu początkowo prostego lnianego płótna, a z biegiem lat zaczęto tkać samodziały wełniane i lniano-wełniane z przeznaczeniem na świąteczną odzież” (DADOS S.: 1995 s. 52). Na Ziemi Łukowskiej tkactwem „zajmowały się głównie kobiety tkając nie tylko płótna, ale też inne różnorodne kilimy. Jeszcze przed drugą wojną światową tkały płótna, samodziały lniane, lniano-wełniane na stroje, tkaniny do wystroju wnętrza izby i inne tkaniny użytkowe. Po drugiej wojnie światowej nie tkały już prostych płócien (…)” z powodu upowszechnienia tańszych tkanin fabrycznych. Nadal jednak tkały barwne samodziały „o urozmaiconych wzorach i technikach wykonania. W każdym prawie domu (…) były wykonywane pasiaki, kraciaki, tkaniny przetykane – jako tkaniny na łóżko lub kilimy na ściany. Początek lat osiemdziesiątych XX wieku to gwałtowny upadek rzemiosła” (DADOS S.: 1995, s. 54).

Continue reading

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy – cz VII

  stanisław  Stanisław Dmochowski urodził się w Sarnowie w 1907 roku. Był najmłodszym synem Jana Dmochowskiego i jego drugiej żony Jadwigi z Rakowieckich.
Stanisław spędził dzieciństwo w Jeleńcu, gdzie przeprowadziła się rodzina Dmochowskich a Sarnów pozostał w rękach przyrodniego brata Stanisława – Romana.
Pierwsze nauki pobierał od domowego nauczyciela, następnie uczęszczał do gimnazjum im Zamoyskiego w Warszawie. Po zdanej maturze podjął studia na SGGW, które ukończył w 1932 roku.
Pracował jako zarządca wielu majątków, m.in. w Burcu – rodzinnym gnieździe Dmochowskich.
Działał społecznie upowszechniając wiedzę rolniczą na wsi.
W 1938 roku objął dzierżawę gospodarstwa Starostwo Błońskie koło Grodziska Mazowieckiego. gdzie pozostał także w czasie wojny. Gościł u siebie siostrę Annę Barthel de Weydenthal z dziećmi. Jego dom był także przystanią dla szerszego rodzinnego grona po Powstaniu Warszawskim.

Continue reading

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy cz VI

 jadwigaUrodziła się w 1902 roku w Kępinie. Była córką Kazimierza i Józefy z Rybickich Goeblów.
Jej ojciec był synem znanego architekta. Urodził się i wychował w Warszawie. Został dyrektorem Syndykatu Rolniczego w Rawie Mazowieckiej.
Matka Jadwigi była córką znanego lekarza Stanisława Rybickiego, założyciela szpitala w Skierniewicach, który dziś nosi jego imię.
Jadwiga rozpoczęła naukę w gimnazjum żeńskim w Piotrkowie. Od najmłodszych lat była świadkiem gorących politycznych dyskusji. Polityczne zainteresowania pozostały jej na zawsze.
W 1918 roku jej rodzina przenosi się do Warszawy i zamieszkuje w mieszkaniu przy ulicy Złotej 61. Jadwiga uczęszczała do modnej szkoły „Panien Kowalczykówien”.

Continue reading

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy – cz V

 jerzy dmochowski Urodził się w 1899 roku w Sarnowie. Był synem Jana i jego drugiej żony Jadwigi z Rakowieckich Dmochowskich.
Gdy dorósł najstarszy syn Jana z pierwszego małżeństwa – Roman – pozostawił mu majątek matki a sam przeniósł się z drugą żoną do Jeleńca.
Jerzy początkowo pobierał nauki w domu, następnie uczęszczał do gimnazjum w Siedlcach, a maturę zdał w Warszawie w gimnazjum im. E.Konopczyńskiego.
W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył z bolszewikami, zachorował na tyfus i został oddelegowany do podchorążówki w Grudziądzu. Aż do 1938 roku brał udział w ćwiczeniach wojskowych w swoim pułku ułanów jako podporucznik rezerwy.
W 1939 roku nie został zmobilizowany, jednak mimo to szukał kontaktu z armią, której chciał oddać wdo dyspozycji swój samochód.

Continue reading

Rody ziemi łukowskiej – Dmochowscy – cz III

 antoni Antoni Dmochowski – syn Jana i Jadwigi z Rakowieckich Dmochowskich urodził się w Sarnowie.
Studiował na Wydziale Filozoficznym UW w zakresie chemii. Brał udział w I wojnie światowej, z której wrócił jako inwalida wojenny.
Uzyskał doktorat z chemii i fizjlogii zwierząt i habilitację z chemii fizjlogicznej na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył studia uzupełniające w Austrii, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych.
Jego badania w Instytucie Reckefellera w Nowym Jorku, przyczyniły się do odkrycia budowy nukleotydów i kwasu DNA.
Od 1934 kierował Zakładem Cehmii Fizjologicznej w Łodzi.
W 1937 roku otrzymał tytuł profesowa nadzwyczajnego z chemii fizjologicznej, a tytuł profesora zwyczajnego biochemii w 1957 roku.
W czasie okupacji był wykładowcą na tajnych kompletach ucząc chemii fizjologicznej na Wydziale Lekarskim UW i Uniwersytetu Poznańskiego.
Od 1945 stał się współtwórcą Uniwersytety Łódzkiego oraz twórcą pierwszej uniwersyteckiej Katedry Biochemii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UŁ, którą kierował przez 22 lata.
W trakcie swojej długiej kariery naukowej wykształcił 200 magistrów oraz wielu doktorów i docentów, z których wielu uzyskało tytuły profesorskie.
Antoni Dmochowski był członkiem Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego i członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, które w uznaniu jego zasług nadało mu godność Członka Honorowego. W 1995 uchwalono nagrodę im. Profesora Antoniego DMochowskiego za osiągnięcia dydaktyczne.
W 1970 otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa w zakresie nauk przyrodniczych.

Antoni Dmochowski zmarł 23 grudnia 1983 w Łodzi – jest pochowany na cmentarzu w Laskach.